De beste EXIF-viewer (en wanneer je er een nodig hebt)

Bijna elk lijstje met de “beste exif viewer” begint met een downloadaanbeveling. Dat is omgekeerd: de ingebouwde tools behandelen de velden die mensen echt willen zien, en weten waar ze ophouden is nuttiger dan een gerangschikte lijst met vervangers.

• iPhone: veeg omhoog over de foto of tik op ⓘ. Volledige uitleg.
• Windows: klik met de rechtermuisknop, kies Eigenschappen en open het tabblad Details. GPS staat onderaan de lijst.
• macOS: open de foto in Voorvertoning, druk op ⌘I en bekijk daarna de tabbladen Exif en GPS.
• Android: het infopaneel in de galerij-app, al verschilt per fabrikant hoeveel het toont.

De desktopmethoden staan stap voor stap in de gids voor Windows en Mac, inclusief het enige wat Windows echt niet kan: GPS tonen als sorteerbare kolom. Chrome is de uitzondering. Het heeft geen metadataviewer, dus EXIF-gegevens van een webafbeelding in Chrome lezen betekent dat je het bestand eerst moet opslaan of een extensie moet toevoegen.

Die velden zijn belangrijk voor herkomstonderzoek, niet voor het bekijken van foto's. Met het serienummer van een camerabody kun je foto's koppelen die jaren na elkaar onder verschillende namen zijn gepubliceerd, en geen enkele ingebouwde viewer op welk platform dan ook toont het je.

Drie commando's dekken de meeste behoeften. exiftool photo.jpg toont alles, exiftool -gps:all photo.jpg beperkt zich tot de locatie, en exiftool -G photo.jpg zet voor elke tag het blok ervoor. Zo zie je of het verwijderen van metadata echt is gelukt en niet een kopie in XMP heeft achtergelaten. Telefoonvideo's vormen de uitzondering: ze slaan coördinaten op als QuickTime-tags die -gps:all niet leest, dus vaststellen waar een video is opgenomen vraagt om een wildcard-zoekopdracht.

Voor een hele map maakt exiftool -csv -gpslatitude -gpslongitude -datetimeoriginal *.jpg > out.csv een spreadsheet in ongeveer 1 seconde per 100 afbeeldingen. Dat is de snelste manier om te zien welke foto's in een archief een geotag hebben.

Gebruik je er toch een, controleer dan eerst het bewaarbeleid en ga ervan uit dat de upload permanent is, wat er ook staat. Het bredere privacyplaatje geldt hier net zo goed als overal.

Hun echte voordeel is het filteren over een hele bibliotheek in plaats van het bekijken van één bestand. Alle opnamen met één lens tonen of elk geotagged beeld van een reis is iets wat een viewer die per bestand werkt niet goed kan.

De keerzijde is dat bewerkers metadata ook schrijven. Bij het importeren van een map kan er een XMP-blok bijkomen dat er eerst niet was. Dat telt als je bestanden onderzoekt waarvan de oorspronkelijke staat ertoe doet, dus werk altijd op een kopie. Die sporen werken twee kanten op: ze zijn ook hoe je kunt zien of iemand anders een foto heeft bewerkt.