Geolokalizacja zdjęć w OSINT: kolejność kroków

Ta kolejność nie jest kwestią gustu. Każdy krok jest tańszy od następnego i może zakończyć poszukiwania, więc uruchamianie ich poza kolejnością głównie marnuje czas, a pominięcie ostatniego daje odpowiedzi brzmiące pewnie, lecz błędne. Kilka z tych kroków można wykonać prosto z przeglądarki, a najlepszymi rozszerzeniami OSINT do pracy na obrazach zajmuje się osobny poradnik.

Odczytaj je lokalnie, zamiast wgrywać plik do przeglądarki metadanych w sieci. Narzędzia do tego masz już na swoim komputerze. Traktuj każdy znaleziony wynik jak twierdzenie: każde pole EXIF da się zapisać na nowo, więc współrzędne są dowodem tego, co plik mówi, a nie tego, gdzie stał aparat.

Przycinaj obraz przed wyszukiwaniem i trzymaj przycięcie powyżej około 800 px na dłuższym boku, bo poniżej tej wartości dopasowanie gwałtownie się pogarsza. Pełna scena daje wyszukiwarce kilkanaście konkurujących sygnałów, a pojedyncza fasada albo szyld daje jeden. Warto wiedzieć, której wyszukiwarki użyć do jakiego tematu, bo zawodzą na różnych zdjęciach.

Pełną kolejność i powód, dla którego zaczyna się od najtańszego, opisuje poradnik o wskazówkach krajowych. Ważna jest tu dyscyplina: zapisuj każdą wskazówkę i to, co wykluczyła, a nie tylko to, co sugerowała.

Tu najczęściej myli się amatorska geolokalizacja. Potwierdzanie tymi samymi dowodami, które nasunęły domysł, jest rozumowaniem kołowym. Sprawdzianem jest to, czy nieużyte szczegóły też się zgadzają: budynek za głównym motywem zdjęcia, wzór krawężnika na krawędzi kadru, położenie odpływu.

Weryfikacja zależy też od tego, czy w ogóle istnieją zdjęcia. Pokrycie jest bardzo nierówne, więc w słabo zmapowanych regionach uczciwym końcem jest region, a nie ulica.

• Obraz w postaci, w jakiej go otrzymano, bez zmian, a przy znaczeniu pochodzenia także jego skrót (hash).
• Każdą wskazówkę i konkretne możliwości, które wyeliminowała.
• Jakich wyszukiwarek użyto i co zwróciły, także wtedy, gdy nic.
• Nieużyte szczegóły, na podstawie których weryfikowano, a nie te, od których zaczęto.
• Końcową pewność, podaną wprost: „prawdopodobnie to miasto” jest uprawnioną odpowiedzią.

Ostatni punkt to dyscyplina, którą cała procedura ma chronić. Uczciwe „region, niska pewność” jest bardziej użyteczne niż precyzyjna odpowiedź, której nikt nie może odtworzyć.